Kush jemi

Unë do t’ju tregoj një histori...

Më parë ishte lagja

Ka një imazh që në Campania nuk është zhdukur kurrë: një saracineskë që ngrihet para se rruga të zgjojë, një raft i konsumuar nga përdorimi, dikush që nga pas raftit të thërret me emër.
Për breza të tëra blerjet bëheshin kështu. Në hinterlandin napolitan dhe në të gjithë rajonin, dyqani nën shtëpi nuk ishte një zgjidhje e dytë: ishte vendi ku hyje edhe vetëm për të përshëndetur, ku shitësi dinte çfarë kërkonje para se ta thuaje, ku sjellja e mirë nuk ishte një teknikë shitjeje, por një mënyrë e qëndrimit në botë. Dilje prej andej me ndjesinë se kishe qenë në shtëpinë tënde.
Mbi atë tërë të vogla dyqane mbështetej një profesion sikurse tregtia: ai i agjentit. Burra dhe gra që çdo mëngjes hipnin në makinë me një listë dhe një bllok porosish, dhe dyqan pas dyqani, vit pas viti, ndërtonin praninë e markave të mëdha italiane në një territor që asnjë kompani, vetëm, nuk do ta kishte arritur kurrë.
Askush prej tyre, atëherë, nuk imagjinonte se ai punë do të vihej në diskutim.

Hunda

Pastaj diçka, ngadalej, filloi të çarë.
Për kompanitë e mëdha, të arrinin një nga një, mijëra pikë shiti të vogla ishte bërë një lukse. Llogaritë e mikrodistribucionit nuk po përshtateshin më: shumë kilometra, shumë dorëzime të vogla, shumë kostoja për të shërbyer klientë që individualisht peshonin pak, por që së bashku vlenin shumë.
Kështu filloi garimi për të kërkuar distribuesit e organizuar për t'u besuar territorit, për të ulur koston logjistike dhe atë të rrjetit të shitjes.
Për agjentët ishte fillimi i një epoke të pasigurtë.
Mandatet u bënë të brishta, të revokueshme, të përkohshme.
Në vitet e shumta shumë panë duke ardhur një letrë dhe në atë envelopë, në disa rreshta, përfundonte puna e një jete: clientela e ndërtuar dyqan pas dyqani, marrëdhëniet e kultivuara për vite, prania e një markë në një territor që më parë nuk ekzistonte. Gjithçka mbetej aty, e pathyeshme — por ata nuk bënin më pjesë në të.
Ndërkohë që shpërndarja e madhe po përparonte edhe në Kampani, duke marrë pjesë të tregut një pas tjetrës. E megjithatë, dyqanet e vogla dhe supermarkatet e pavarura, ato pa shenjë, vazhdonin të rezistojnë. Konsumatori kampanas nuk kishte pushuar së zgjedhuri afërsinë, fytyrën e njohur, dyqanin e gjithë jetës.
Tregu po rezistonte. Ajo që nuk ishte më e mbrojtur ishte ai që e shërbente.

Ëndrra

U lind nga kjo ndërgjegjësi lindi një ide. Në të vërtetë, para se të ishte një ide, ishte një ëndërr.
Në fund të vitit 2012, një grup agjentësh — njerëz të rritur në sektorin ushqimor, me vite kaluar pranë kompanive më të mira italiane, Barilla ndër to — u bënë një pyetje e thjeshtë dhe e pakëndshme: nëse profesioni ynë po zhduket, a mund të dorëzohemi dhe ta shohim duke zhdukur në asgjë?
Përgjigja ishte jo.
Dhe ideja që doli prej saj kishte një parim të vetëm, por të gdhendur: të mbrojtë punën dhe t'u japë një të ardhme të qëndrueshme përpjekjeve të bëra.
Jo themeluar një kompani për të shitur më shumë, por themeluar atë për të mos parë asnjë agjent duke shuar vitet e mundit nga një letër. Për të mos parë territorin duke u shërbyer, dyqan për dyqan, edhe kur kompanitë e mëdha nuk do të ishin në gjendje të bënin asgjë. Për të mos parë atë rrjet të dyqaneve dhe supermarketeve të vogla — të cilat bashkëthemeluesit ishin të bindur se do të rezistonte edhe për të paktën dy dekada — të gjejë dikë të gatshëm të besojë.
Ishte një ëndërr e bërë nga njerëz të zgjuar në ora 5 të mëngjesit. Lloji i ëndrrës që matet në kilometra.

2013: hapi i parë

Një ëndërr, për të bërë diçka, ka nevojë që dikush të heqë dorë nga diçka, të luftojë dhe të vuajë për të arritur synimin.
"Të hapësh një ombrellë para se shiun të fillojë të bjerë" Ishte një nga bashkëthemeluesit që e bëri këtë: duke lënë Barillën, një emër dhe një siguri, për të pranuar një mandat si agjent me depozitë për llogari të Divella S.p.A. Nuk ishte një hap para në shkallën e askujt. Ishte një kërcim.
Ndryshoi idenë e shërbimit që një rrjet agjentësh mund të ofronte, si të rivendoste vlerën që agjentët kishin humbur ndaj kompanive? T'u ofronte këtyre të fundit jo vetëm një shitje, por të zëvendësohej në vargun e shpërndarjes duke bashkuar shitjen dhe shërbimin e dorëzimit të gjithë të menaxhuar nga një pikë e vetme e fillimit, ai vend që kishim menduar ta quanim D&D.
Në 2013 lindi kështu D&D Associati: dy iniciale, një mbiemër është një kompani një pikë e fillimit.
Sot ai emër tregon një kompani shumë të ndryshme nga ajo që ishte, dhe biznesi i saj i brendshëm është ndryshuar me kalimin e kohës.
Por emri është mbetur, dhe do të mbetet. Jo për nostalgji: për shkak se asgjë nuk duhet të harrohet. Për shkak se kush hyn sot në D&D duhet të dijë se gjithçka ka filluar nga një heqje dorë dhe një rrezik, dhe jo nga një plan industrial.
Tre vjet më vonë, D&D-i revokon mandatin me Divellën dhe hap rrugën për bashkëpunime me shumë kompani të tjera të sektorit. Historia e shpërndarjes kishte filluar vërtet.

Lëngimi pas ditës

Vitet e para ishin ata që janë gjithmonë, kur nisesh nga zero: punë e vështirë, fitime të varfra, disa fitore dhe shumë disfata.
Por bashkëthemeluesit nuk kishin uri për para. Kishin uri për diçka tjetër. Donin të ndërtonin një rrjet të agjentëve specialistë të fushës, dhe donin që ata agjentë të kishin së fundi dikë që të besonte në ta — dikë që do të vinte një mbrojtje të fortë për të ardhmen e tyre.
Ka një shqetësim që çdo agjent e njeh dhe që askush prej tyre nuk i tregon kurrë askujt.
Ne e kemi quajtur anksionin e ditës së nesërme. Nuk është frika e mosditurisë për të shitur: është frika se dikush, në një farë pike, do të të ndalojë të bësh këtë. Është dituria se gjithçka që ndërton është në duart e atij që të ka dhënë mandatin, dhe se faleminderitja nuk është një zë në bilanc.
D&D shkoi të gjejë pikërisht ata agjentë. Ata që donin të shpërbëjnë përpjekjet e tyre. Ata që nuk donin më të darkonin me atë anksionë ulur në tryezë.
Dhe u bëri atyre një premtim, që është mbajtur i njëjtë deri më sot:
Cdo përpjekje jote do të prodhojë një të ardhme të të ardhurave që askush nuk mund ta marrë kurrë.
Në takimet nuk flitej për buxhet. Këto tregoheshin. Dhe ishte, për çdo agjent në dhomë, pikërisht ëndrra që kishte gjithmonë pasur: të punonte për një kompani që nuk do ta tradhtonte kurrë.
Kështu qe se njerëzit filluan të besonin përsëri në punën e tyre.

Sot

Kanë kaluar më shumë se trembëdhjetë vjet. Vite punë të vazhdueshme, në ritme të larta, pa shkurtime.
Sot, në vitin 2026, ai ëndërr ka një adresë, depo, furgona që nisen në mëngjes. Ka më shumë se 40 agjentë dhe 60 bashkëpunëtorë, profesionistë që çdo ditë, së bashku me rrjetin, mbajnë gjallë këtë projekt.
Kush kishte nisur për të mbrojtur një profesion u gjet duke pasur ndërtuar një të ri.

Zemra e Shpensës: pse ëndrra vazhdon

Dy dhjetëvjeçarët që anëtarët i kishin dhënë dyqaneve të afëta po afrohen në fund. E dimë, dhe nuk bëjmë sikur të mos e dimë.
Një ëndërr, për të mbetur gjallë, duhet të dijë të ndryshohet para se të detyrohet të bëjë ashtu.
Në 2024 lind projekti që transporton D&D-në në të ardhmen: afiliimi. Dhe lind me një emër që mban brenda gjithçka që kemi mësuar në trembëdhjetë vjet dyqane, banke dhe klientë.

ZEMRA E SHPESËS

Është një projekt i ndërtuar mbi nevojat e konsumatorit të sotëm, por i mbështetur në tre themel që vijnë nga traditat. Tre gjëra që bëjnë dallim në një pikë shiti, dhe që në shpërndarjen e madhe shpesh humbasin në garën për margjinën.
Pastërtia. Pikë shiti duhet të jetë i pastër dhe në rregull me të njëjtën kujdes që nënat tona i vënë në shtëpitë tona.
Poligjencia. Edukimi, respekti për klientin, kjo është shpirti i dyqanit, jo një aksesor.
Cmimi. Një cmim i drejtë dhe i arritshëm, sidomos për prodhet e cilësisë, sepse shpenzimet të jenë
*E drejta e të gjithëve dhe jo privilegj për disa
Besojmë se këto janë përbërësit e duhur që të bëjnë që shpenzimet të kthehen në një përvojë të këndshme, dhe jo vetëm një punë për të kryer.

Dhe nesër

Gjithçka këtu ka filluar si fillon një gjë e tillë: me dikë që, para një profesioni që po zhdukej, nuk është dashur të rrijë duke parë.
Kemi ëndërruar një kompani që nuk do të tradhtojë njerëzit që e bëjnë.
Na ka marrë më shumë sesa mendonim, dhe shkoi më mirë sesa guxonim të shpresonim.
Ëndrra, për tani, vazhdon.